Score_A

Opis_A

Score_B

Opis_B

Score_C

Opis_C

Score_D

Opis_D

Score_E

Opis_E

Score_F

Opis_F

Score_G

Opis_G

Score_H

Opis_H

Score_I

Opis_I

Score_J

Opis_J

Score_K

Opis_K

Score_L

Opis_L

Score_M

Opis_M

Score_N

Opis_N

Score_O

Opis_O

Score_P

Opis_P

Score_Q

Opis_Q

Score_R

Opis_R

Który schemat kieruje Twoimi reakcjami?

Szybko pojawia się we mnie poczucie, że mogę ją stracić albo zostać przez nią opuszczony/a.

Zaczynam się obawiać, że jej uczucia wobec mnie się zmieniają.

Zauważam zmianę, ale nie zakładam od razu, że relacja jest zagrożona.

Coraz silniej czuję, że ta osoba może się ode mnie oddalić.

Trochę mnie to niepokoi i zastanawiam się, co się dzieje.

Zastanawiam się, czy nie ma w tym jakiegoś własnego interesu.

Trudno mi uwierzyć, że robi to bez ukrytych powodów.

Przyjmuję jej życzliwość i nie zakładam, że stoi za nią coś ukrytego.

Spodziewam się, że za jej życzliwością może kryć się próba wykorzystania, manipulacji albo skrzywdzenia mnie.

Jestem trochę ostrożny/a, ale daję tej osobie szansę.

Spodziewam się, że zostanę wysłuchany/a, zrozumiany/a i otrzymam potrzebne wsparcie.

Mam głębokie przekonanie, że nawet bliska osoba raczej nie da mi takiego wsparcia, troski i zrozumienia, jakich naprawdę potrzebuję.

Spodziewam się, że trudno będzie mi otrzymać od niej wystarczająco dużo troski, zrozumienia lub bliskości.

Myślę, że dostanę trochę wsparcia, choć niekoniecznie dokładnie takiego, jakiego potrzebuję.

Nie jestem pewien/pewna, czy ta osoba naprawdę zrozumie, czego potrzebuję.

Zakładam, że poznanie mojej słabości nie zmienia mojej wartości ani tego, jak ta osoba może mnie postrzegać.

Zaczynam się obawiać, że ta osoba będzie teraz patrzeć na mnie gorzej.

Czuję, że gdyby ktoś naprawdę poznał moje wady i słabości, mógłby uznać mnie za gorszego/gorszą, niegodnego/niegodną akceptacji albo odrzucić mnie.

Czuję pewne skrępowanie, ale potrafię dopuścić możliwość, że zostanę zaakceptowany/a.

Mam silne poczucie, że ujawnienie moich słabości może sprawić, że przestanę być dla niej wystarczająco dobry/a.

Dość szybko czuję, że mogę być częścią grupy i zachowuję się naturalnie.

Wyraźnie czuję się kimś z zewnątrz, nawet gdy inni zachowują się wobec mnie życzliwie.

Często mam poczucie, że trochę różnię się od innych i nie do końca do nich pasuję.

Mam silne poczucie, że zasadniczo różnię się od innych ludzi i trudno mi naprawdę poczuć, że gdzieś należę.

Na początku czuję lekki dystans, ale z czasem zwykle odnajduję swoje miejsce.

Zbieram potrzebne informacje i ufam, że potrafię podjąć wystarczająco dobrą decyzję.

Mam silne przekonanie, że sam/a nie poradzę sobie wystarczająco dobrze i potrzebuję, żeby ktoś bardziej kompetentny powiedział mi, co zrobić.

Czuję, że bez pomocy lub wskazówek kogoś bardziej kompetentnego łatwo podejmę złą decyzję.

Chętnie konsultuję się z kimś bardziej doświadczonym, ale ostatecznie potrafię zdecydować sam/a.

Mam sporo wątpliwości i trudno mi zaufać własnej ocenie bez potwierdzenia ze strony innych.

Obserwuję sytuację i zakładam, że istnieje wiele możliwych, także niegroźnych wyjaśnień.

Trochę się niepokoję i sprawdzam, czy objaw się powtarza.

Zaczynam się zastanawiać, czy nie oznacza to czegoś poważnego.

Trudno mi przestać myśleć o możliwości poważnej choroby albo nagłego pogorszenia stanu zdrowia.

Szybko pojawia się silne poczucie, że może dziać się coś niebezpiecznego i że moje zdrowie może być poważnie zagrożone.

Trudno mi odczuwać siebie jako naprawdę odrębną osobę z własnym kierunkiem, kiedy ktoś bardzo mi bliski chce dla mnie czegoś innego.

Potrafię wysłuchać tej osoby, ale nadal czuję, że mogę podjąć własną decyzję.

Jej opinia mocno wpływa na moje poczucie tego, co powinienem/powinnam zrobić, nawet jeśli wcześniej myślałem/am inaczej.

Zaczynam mieć trudność z rozpoznaniem, czego naprawdę chcę ja, a czego oczekuje ode mnie ta osoba.

Jej zdanie ma dla mnie znaczenie, ale próbuję zachować własny punkt widzenia.

Zaczynam się zastanawiać, czy naprawdę mam wystarczające umiejętności, żeby dobrze sobie poradzić.

Mam silne poczucie, że inni prawdopodobnie poradzą sobie lepiej ode mnie i że mogę zawieść.

Mam pewne wątpliwości, ale nadal wierzę, że warto spróbować.

Z góry czuję, że najpewniej poniosę porażkę, bo nie jestem wystarczająco zdolny/a, kompetentny/a albo skuteczny/a.

Zakładam, że mogę sobie poradzić, nawet jeśli nie wszystko wyjdzie idealnie.

Jest mi z nią niewygodnie, ale zwykle jej przestrzegam.

Zastanawiam się, czy w mojej sytuacji nie powinien obowiązywać jakiś wyjątek.

Czuję, że moje potrzeby, sytuacja albo pozycja uzasadniają specjalne traktowanie i że zasady nie powinny mnie ograniczać w takim samym stopniu jak innych.

Mam wyraźne poczucie, że nie powinienem/powinnam podlegać takim samym ograniczeniom jak inni.

Przyjmuję, że skoro zasada dotyczy wszystkich, powinna dotyczyć także mnie.

Czasem odkładam rozpoczęcie, ale zwykle wracam do zadania i doprowadzam je do końca.

Bardzo trudno mi zmuszać się do rzeczy wymagających samodyscypliny, jeśli nie przynoszą szybkiej nagrody lub przyjemności.

Dość łatwo wybieram coś przyjemniejszego i mam trudność z utrzymaniem regularnego wysiłku.

Często rezygnuję albo odkładam zadanie, kiedy wymaga ono dłuższego wysiłku, cierpliwości lub znoszenia dyskomfortu.

Zwykle potrafię zacząć i kontynuować zadanie, nawet jeśli nie mam na nie szczególnej ochoty.

Potrafię spokojnie powiedzieć, czego chcę, nawet jeśli druga osoba jest niezadowolona.

Często rezygnuję z własnego zdania lub potrzeb, kiedy druga osoba mocno naciska.

Mam silne poczucie, że powinienem/powinnam podporządkować się oczekiwaniom innych, nawet jeśli oznacza to rezygnację z tego, czego sam/a chcę.

Czuję pewne napięcie, ale zwykle próbuję pozostać przy swoim zdaniu.

Zaczynam się wycofywać i zastanawiam się, czy nie lepiej ustąpić, żeby uniknąć konfliktu.

Trudno mi odmówić pomocy, nawet jeśli oznacza to zmęczenie, przeciążenie albo rezygnację z własnych spraw.

Mam silne poczucie, że potrzeby innych powinny mieć pierwszeństwo przed moimi i że powinienem/powinnam pomagać, nawet dużym kosztem dla siebie.

Sprawdzam, ile naprawdę mogę dać, i staram się uwzględnić zarówno potrzeby tej osoby, jak i własne.

Chętnie pomagam, ale zwykle próbuję nie rezygnować całkowicie z własnych planów.

Często odsuwam swoje potrzeby na później, jeśli ktoś inny czegoś ode mnie potrzebuje.

Bardzo trudno mi czuć się dobrze z własnym osiągnięciem, jeśli inni go nie zauważają, nie doceniają albo nie potwierdzają jego wartości.

Miło byłoby usłyszeć coś pozytywnego, ale nadal potrafię cieszyć się tym, co zrobiłem/am.

Zaczynam się zastanawiać, czy to, co zrobiłem/am, rzeczywiście jest wystarczająco dobre.

Moja własna ocena jest dla mnie wystarczająca i brak uznania innych niewiele zmienia.

Brak uznania wyraźnie obniża moje zadowolenie i sprawia, że zaczynam wątpić w wartość tego, co zrobiłem/am.

Dość szybko zaczynam zastanawiać się, co może pójść źle i jak długo dobra sytuacja potrwa.

Trudno mi naprawdę cieszyć się dobrym okresem, bo spodziewam się, że prędzej czy później pojawi się problem.